دوستان‌ شرح‌ پریشانی‌ من‌ گوش‌ كنید* داستان‌ غم‌ پنهانی‌ من‌ گوش‌ كنید* قصه‌ بی‌ سرو سامانی‌ من‌ گوش‌ كنید* گفتگوی‌ من‌ و حیرانی‌ من‌ گوش‌ كنید* شرح‌ این‌ قصه‌ جانسوز نهفتن‌ تا كی‌ ؟* سوختم‌، سوختم‌ این‌ راز نگفتن‌ تا كی ؟* روزگاری‌ من‌ و دل (او)‌ ساكن‌ كوئی‌ بودیم‌ * ساكن‌ كوی‌ بت‌ عربده‌جوئی‌ بودیم* ‌ دین‌ و دل‌ (عقل و دین) باخته‌ دیوانه‌ روئی‌ بودیم*‌ بسته‌ سلسله‌ سلسله‌ موئی‌ بودیم* ‌ كس‌ در آن‌ سلسله‌ غیر از من‌ و دل‌ بند نبود* یك‌ گرفتار از این‌ جمله‌ كه‌ هستند نبود* نرگس‌ غمزه‌زنش‌ این‌ همه‌ بیمار نداشت*‌ سنبل‌ پرشكنش‌ هیچ‌ گرفتار نداشت* ‌ این‌ همه‌ مشتری‌ و گرمی‌ بازار نداشت*‌ یوسفی‌ بود ولی‌ هیچ‌ خریدار نداشت* ‌ اول‌ آن‌ كس‌ كه‌ خریدار شدش‌ من‌ بودم*‌ باعث‌ گرمی‌ بازار شدش‌ من‌ بودم* ‌ عشق من شد سبب خوبی و رعنایی او* داد رسوایی من شهرت زیبایی او* بسكه دادم همه جا شرح دلارایی او* شهر پر گشت ز غوغای تماشایی او* این زمان عاشق سرگشته فراوان دارد* كی سر برگ من بی سروسامان دارد* چاره اینست و ندارم به از این رای دگر* كه دهم جای دگر دل به دل آرای دگر* چشم خود فرش كنم زیر كف پای دگر* بر كف پای دگر بوسه زنم جای دگر* بعد از این رای من اینست و همین خواهد بود* من بر این هستم و البته چنین خواهد بود* پیش او یار نو و یار كهن هردو یكی ست* حرمت مدعی و حرمت من هردو یكی ست* قول زاغ و غزل مرغ چمن هردو یكی ست* نغمه بلبل و غوغای زغن هر دو یكی ست* این ندانسته كه قدر همه یكسان نبود* زاغ را مرتبه مرغ خوش الحان نبود* چون چنین است پی كار دگر باشم به* چند روزی پی دلدار دگر باشم به* عندلیب گل رخسار دگر باشم به* مرغ خوش نغمه گلزار دگر باشم به* نوگلی كو كه شوم بلبل دستان سازش* سازم از تازه جوانان چمن ممتازش* آن كه بر جانم از او دم به دم آزاری هست* میتوان یافت كه بر دل ز منش یاری هست* از من و بندگی من اگر اشعاری هست* بفروشد كه به هر گوشه خریداری هست* به وفاداری من نیست در این شهر كسی* بنده ای همچو مرا هست خریدار بسی* مدتی در ره عشق تو دویدیم بس است* راه صد بادیه درد بریدیم بس است* قدم از راه طلب باز كشیدیم بس است* اول و آخر این مرحله دیدیم بس است* بعد از این ما و سر كوی دل آرای دگر* با غزالی به غزلخوانی و غوغای دگر* تو مپندار كه مهر از دل محزون نرود* آتش عشق به جان افتد و بیرون نرود* وین محبت به صد افسانه و افسون نرود* چه گمان غلط است این برود چون نرود* چند كس از تو و یاران تو آزرده شود* دوزخ از سردی این طایفه افسرده شود* ای پسر چند به كام دگرانت بینم* سرخوش و مست ز جام دگرانت بینم* مایه عیش مدام دگرانت بینم* ساقی مجلس عام دگرانت بینم* تو چه دانی كه شدی یار چه بی باكی چند* چه هوسها كه ندارند هوسناكی چند* یار این طایفه خانه برانداز مباش* از تو حیف است به این طایفه دمساز مباش* میشوی شهره به این فرقه هم آواز مباش* غافل از لعب حریفان دغل باز مباش* به كه مشغول به این شغل نسازی خود را* این نه كاری ست مبادا كه ببازی خود را* در كمین تو بسی عیب شماران هستند* سینه پر درد ز تو كینه گذاران هستند* داغ بر سینه ز تو سینه فكاران هستند* غرض اینست كه در قصد تو یاران هستند* باش مردانه كه ناگاه قفایی نخوری* واقف كشتی خود باش كه پایی نخوری* گرچه‌ از خاطر وحشی‌ هوس‌ روی‌ تو رفت* وز دلش‌ آرزوی‌ قامت‌ دلجوی‌ تو رفت‌* شد دل‌ آزرده‌ و آزرده‌ دل‌ از كوی‌ تو رفت‌* با دل‌ پرگله‌ از ناخوشی‌ روی‌ تو رفت‌* حاش لله كه‌ وفای‌ تو فراموش‌ كند* سخن‌ مصلحت‌ آمیز كسان‌ گوش‌ كند* ********وحشی بافقی