آمد اما در نگاهش آن نوازش ها نبود چشم خواب آلوده اش را مستی رویا نبود نقش عشق و آرزو از چهرهء دل شسته بود عکس شیدایی در آن آئینهء سیما نبود لب همان لب بود اما بوسه اش گرمی نداشت دل همان دل بود اما مست و بی پروا نبود در دل بیزار خود، جز بیم رسوایی نداشت گر چه روزی همنشین جز با من رسوا نبود ! در نگاه سرد او غوغای دل خاموش بود برق چشمش را نشان از آتش سودا نبود دیدم آن چشم درخشان را ولی در این صدف گوهر اشکی که من می خواستم پیدا نبود بر لب لرزان من فریاد دل، خاموش شد آخر آن تنها امید جان من، تنها نبود جز من و او دیگری هم بود اما ای دریغ آگه از درد دلم وان عشق جانفرسا نبود ای نداده خوشه ای زان خرمن زیبائی ام دل همان دل بود اما مست و بی پروا نبود در دل بیزار خود جز بیم رسوایی نداشت گر چه روزی همنشین جز با من رسوا نبود در نگاه سرد او غوغای دل خاموش بود برق چشمش زا نشان از آتش سودا نبود دیدم آن چشم درخشان را ولی در این صدف گوهر اشکی که من می خواستم پیدا نبود