شب است و همجا تاریک اما بین من و تو پلی ست باریک نمیدانم بیایم یا که نه دل به دریا می زنم وبه آرامی میایم بسوی تو که امید زندگی را به من دادی می آیم آری تو بودی گمشده من که آمدی به خیالم در شبهای تار من نمی دانم یادت هست که در شبها با تو می گفتم غم زندگی و این درد دلها باز دل یاد تو را کرده ولی این بار دست سرنوشت تو را از من دور کرده ای گمشده کاش پیدایت نمی کردم کاش نبودی ای کاش که دنبالت نمی گشتم باز به یادت می آورم گریه های شبانه را باز با خود می خوانم این غزل و ترانه را ترانه ای که داد میزدم بیابیا ولی آمدی وای که این دنیا پر است از ریا وای از این دل من که زجر را در خو گنجانیده چه سوز را چه درد را ولی من می آیم اما انگار تویی که از من دور می شوی وتار