غریبونه

در این دنیای وانفسا تنها یار ما خداست.

سینــه پــر آهیـــم اما آهنیــــم نســل یوسفــهای بی پیراهنیم مــن غــرور آخریـن پــروانــــه ام بــا تمـــام درد ها هم خانــه ام ای عبـور لحظـــه ها دیگر شوید ای تمام نخل ها بی سر شوید...

امام شناسی ، ولایت شناسی ، علی شناسی ، خدا شناسی به علی شناختم من ... به خدا قسم خدا را ...

سوگند به هر چهارده آیه نور ، سوگند به زخم‌های سرشار غرور ، آخر شب سرد ما سحر می‌گردد ، مهدی به میان شیعه برمی‌گردد

کعبه در زمین ، رمزی از خدا در جهان .

دلم میخواست یک جمع اهل دل بودن تا ساعت ها مینشستم و این شعر ولی خدا را براشون تفسیر میکردم. بند به بند نکته و درس اخلاق. این شعر برای تمام عمر من کافیه. ما خیل بندگانیم ما را تو می‌شناسی هر چند بی‌زبانیم، ما را تو می‌شناسی ویرانه‌ایم و در دل گنجی ز راز داریم با آنکه بی‌نشانیم، ما را تو می‌شناسی با هر کسی نگوئیم راز خموشی خویش بیگانه با کسانیم ما را تو می‌شناسی آئینه‌ایم و هر چند لب بسته‌ایم از خلق بس رازها که دانیم ما را تو می‌شناسی از قیل و قال بستند، گوش و زبان ما را فارغ از این و آنیم ما را تو می‌شناسی از ظن خویش هر کس، از ما فسانه‌ها گفت چون نای بی‌زبانیم ما را تو می‌شناسی در ما صفای طفلی، نفسرد از هیاهو گلزار بی‌خزانیم ما را تو می‌شناسی آئینه‌سان برابر گوئیم هر چه گوئیم یکرو و یک زبانیم ما را تو می‌شناسی خطّ نگه نویسد حال درون ما را در چشم خود نهانیم ما را تو می‌شناسی لب بسته چون حکیمان، سر خوش چو کودکانیم هم پیر و هم جوانیم ما را تو می‌شناسی با دُرد و صاف گیتی، گه سرخوش است گه غم ما دُرد غم کشانیم ما را تو می‌شناسی از وادی خموشی راهی به نیکروزی است ما روز به از آنیم ما را تو می‌شناسی کس راز غیر از ما نشنید بس «امینیم» بهر کسان امانیم ما را تو می‌شناسی