هرگز از مرگ نهراسیده ام اگرچه دستانش از ابتذال شكننده تر بود هراس من باری همه مردن در سرزمینی ست كه در آن مزد گوركن از بهای ازادی آدمی بیشتر است صدور حکم اعدام دو جوان مریوانی بی گناه چندی پیش اعلام شد.اعدام به جرم بی گناهی زیاد برای مردم کردستان عجیب نیست چرا که در طول تاریخ این ملت همیشه مورد تجاوز حکومت های همسایه قرار داشته و انواع بی عدالتی و ضلم را تجربه کرده و می کند. حکومت سوریه همچنان حاضر نیست به کردهایی که به خاک و هویتشان تجاوز کرده شناسنتمه بدهد و هرکس به زبان مادری اش بخواند یا بنویسد حق زندگی کردن ندارد... حکومت ترکیه و ژنرال های ترک واقع در ترکیه هنوز هم کردها را انسان تلقی نمی کنند و آنان را ترک کوهی می نامند و ارتش ترکیه هر روزه جنایت های گسترده ای را علیه جنبش رهایی بخش خلقمان و گریلاهای مبارز انجام می دهد ... حکومت عراق هم با تعویض صدام به جلال طالبانی باز هم یک مانع برای رسیدن به حقوق انسانی کردها و تشکیل کشور مستقل است ... در طول تاریخ شوم ایران این کشور بیشتر از همه ی کشور های فوق الذکر حقوق کردها را پایمال کرده است , شاه عباس صفوی به قتل عام کردن مردم کردستان و کوچ اجباری دو میلیون کرد از سرزمین مادریشان به مناطق ایران و انجام جنایت های دیگر یکی از نمونه های بارز چگونگی رفتار حکم رانان ایران با مردم کرستان است. این در حالی است که بسیاری از مردم "شرق کردستان" بسیار جاهلانه و کورکورانه خود را ایرانی میدانند و به ایرانی بودنشان افتخار می کنند. یعنی به همان کشوری که در طول تاریخ آن ها را شهروند درجه دوم می داند و حق درس خواندن را به زبان مادری از آنها سلب کرده و هیچ حق و احترامی برای آنان قائل نیست افتخار می کنند ! این واقعا مایه ی شرمساری و تاًسف است ! در حقیقت اهل یک سرزمین بودن یا نبودن افتخار محسوب نمی شود .واقعیت این است که کرد بودن یا فارس بودن یا عرب بودن و نبودن دلیل بر تری و بر خود بالیدن نیست . به طور کلی عاقبت ناسیونالیسم سنتی از هرنوعی جاهلیت و عقب ماندگی و رعایت نکردن حقوق دیگران ا ست. پس به جای اینکه زحمت تایپ جمله های مضحکی از قبیل "زریبار نگین ایران است" , "مریوان بهشت گمشده ایران" و... را به خود بدهیم بهتر است واقع بینانه به پیرامونمان بنگریم ! حقیقت این است که دو انسان بی گناه از همشهری های ما در انتظار چوبه های ناعدالتی اعدام هستند ... دو مادر در بی انتظاری و هراس جان جگرگوشه هایشان هر روز اشک میریزند ... احتمال به وجود آمادن این وضعیت برای هیچ کدام از ما بعید نیست بنابر این ما باید از هر طیف و فکر و ... برای آزادی آنها حد اکثر تلاش خو را که در توان داریم انجام بدهیم . روز دوشنبه اعتصاب عمومی اعلام شده بود که متاسفانه عده ی زیادی در آن شرکت نکردند . واقعلا متاسفم که عزم عمومی مردم برای مقاومت و مبارزه در این شرایط حساس سست شده است و نوعی بی مسولیتی در بسیاری از مردم مشاهده می شود! یعنی این ها همان مردمی بودند که سال های پیش با اتحاد هرچه تمامتر در سنگر های مقاومت کردستان ایستاده بودند ؟! همان مردمی که با هم دلی همبستگی کوچ تاریخی مریوان را به جهانیان نشان دادند ؟ متاسفانه جواب واقعی این سوال این است : خیر !!! خبر پخش شدن یک سی.دی مبتذل در عرض چند ساعت کوتاه به گوش پیر و جوان مردم می رسد حتی اگر خلخالی نخواهد در حالی که برای آگاه سازی و روشنگری در مورد مسایل مهمی مثل نجات جان یک نفر باید طیف و نیروی عظیمی را بسیج کرد که بازهم در بسیاری از موارد ناکام می مانند.این واقعا نامردمی است ! ما باید مسولانه تر به رویداد های پیرامون خود بنگریم و حتی الامکان از مسایل حاشیه ای بپرهیزیم . نه! هرگز شب را باور نکردم چرا که در فراسوهای دهلیزش به امید دریچه‌ ای دل بسته بودم.

کسی غیر از تو نمونده اگه حتی دیگه نیستی همه جا بوی تو جاری خودت اما دیگه نیستی نیستی اما مونده اسمت توی غربت شبونه میون رنگین کمون خاطرات عاشقونه آخرین ستاره بودی تو شب دلواپسی هام خواستنت پناه من بود تو غروب بی کسی هام لحظه هر لحظه پس از تو شب و گریه در کمینه تو دیگه بر نمی گردی آخر قصه همینه می شکنم بی تو و نیستی به سراغم نمی آیی که ببینی بی تو می میرم و نیستی تو کجایی تو کجایی که ببینی شب بی عاطفه برگشت ، شب بعد از رفتن تو شب از نیاز من پر ، شب خالی از تن تو با تو گل بود و ترانه ،با تو بوسه بود و پرواز گل و بوسه بی تو گم شد بی تو پژمرده شد آواز آخرین ستاره بودی تو شب دلواپسی هام خواستنت پناه من بود تو غروب بی کسی هام لحظه هر لحظه پس از تو شب و گریه در کمینه تو دیگه بر نمی گردی آخر قصه همینه می شکنم بی تو و نیستی به سراغم نمی آیی که ببینی بی تو می میرم و نیستی تو کجایی تو کجایی که ببینی ابی 29 خرداد 1328 در میدان فوزیه ی تهران به دنیا اومد ابی جان تولدت مبارك(تقدیم به همه ی ابی پرستان)