توی کافه نادری

                        کنج همون میز بلوط

                                                      دو تا صندلی لهستانی هنوز منتظرن

تا من و تو بشینیم، گپ بزنیم

                                           مثل قدیم

                                                          شب بشه ، مشتریا تا آخرین نفر برن!

ما همیشه اولین و آخرین بودیم عزیز ؛

                                                        هم تو تابستون داغ ،

                                                                                       هم توی پاییزای سرد

تابلوی بسته و بازه پشت شیشهء درو

                                                       بعد رفتن ما اون کافه چی واروونه می کرد!

         چشمک ستاره ها رو می شمردیم،

                                                                 یادته؟

        واسه تنهایی شب غصه می خوردیم،

                                                                  یادته؟

      من مثه سایهء تو،

                               تو واسه من مثه نفس

                                                                  هر دومون برای همدیگه می مردیم ،

                                                                                                                          یادته؟

دستامون تو دست هم ، گم می شدیم تو خواب شب

دل دیوونهء من هی قدم هاتو می شمرد!

کوچه ها رو طی می کردیم تا خیابون بزرگ

 عطر ناب تو منو تا آخر دنیا می برد

.

.

. 

حالا تو نیستی و این کوچه صدام نمی زنه

حالا تو نیستی و بی تو دیگه کافه ، کافه نیست

دیگه هیچ ستاره ای جرات چشمک نداره

هیچکسی

                مثل من

                              از نبودنت کلافه نیست

.

.

.

      چشمک ستاره ها رو می شمردیم،

                                                                یادته؟

                                                                                                                                           یغما گلرویی