ناقوس مرگ وقتی رخت از این جهان بر بستم ، دیگر برایم عزاداری مکن ... وقتی ناقوس مرگ به صدا در آمد ، حسرت مرا مخور ... به جهانیان بگو ... بگو که رفت و این دنیای پر انگل گریختم .... با خواندن این سطور مبادا یاد دستی که آنها را نگاشتند مخیله ات خطور کند ، چون اگر یاد من تو را اندوهگین سازد لعنت بر این یاد ... وقتی خاکم سبو شد ، اگر یادم در فکرت زنده باشد ، با دیدن این سطور غم مخور ... بگذار از عشق تو با حیاتم بپوسد و با سبویم نشکند ! ... میدانی چرا ...؟ تا مبدا جهانیان عزای ترا ببینند و مرا مسخره کنند ، و دیگر اینکه دوست دارم و نمی خواهم بعد مرگ من پریشان شوی ...