به سراغ ِمن اگر می آیید ،

پشت ِهیچستانم

پشت ِهیچستان جایی است

پشت ِهیچستان رگ های هوا،پر قاصدهایی ست

که خبر می آرند،از گل ِواشده ی دورترین بوته ی خاک

پشت هیچستان،چتر خواهش باز است

تا نسیم عطشی در بن برگی بدود،

زنگ باران به صدا می آید

آدم اینجا تنهاست

و در این تنهایی،سایه ی نارونی تا ابدیت جاری است

به سراغ ِمن اگر می آیید،

نرم و آهسته بیایید،مبادا که ترک بردارد

چینی نازک تنهایی من

                                                       سهراب