جان می دهم به گوشه زندان سر نوشت
سر را به تازیانه او خم نمی کنم
افسوس بر دو روزه هستی نمی خورم
زاری بر این سراچه ماتم نمی کنم
با تازیانه های گرانبار و جان گداز
پندارد آنکه روح مرا رام کرده است
جان سختی ام نگر که فریبم نداده است
این بندگی که زندگیش نام کرده است

تنها تو هستی که مرا فراموش نکرده ای

همه مرا فراموش کردند و رفتند تنها تو ماندی....

تنها تو به صدایم گوش می دهی....

برایت از چه بگویم؟

از بی وفایی روزگار یا از دل کوچک تنهایم؟

تو هم خواهی رفت....

هیچ كس ویرانیم را حس نكرد

وسعت تنهائیم را حس نكرد

در میان خنده های تلخ من

گریه پنهانیم را حس نكرد

در هجوم لحظه های بی كسی

درد بی كس ماندنم را حس نكرد

آن كه با آغاز من مانوس بود

لحظه پایانیم را حس نكرد ...

 زندگی پژمردن یک برگ نیست       پرسه ای در کوچه های مرگ نیست

زندگی یک ترنم داشتن است        با شقایق ها تفاهم داشتن است

زندگی گفت که آخر چه بود حاصل من؟                     عشق فرمود تا چه گوید دل من

عقل نالید کجا حل شود مشکل من                       مرگ خندید در خانه ی ویرانه ی من