غنچه خندید ولی باغ به این خنده گریست غنچه آنروز ندانست که این گریه ز چیست باغ پر گل شد و هر غنچه به گل شد تبدیل گریه ی باغ فزون تر شد و چون ابر گریست باغبان آمد و یک یک همه ی گلها را چید باغ عریان شد و دیدند که از گل خالی ست باغ پرسید چه سودی بری از چیدن گل؟ گفت: پژمردگی اش را نتوانم نگریست من اگر از روی هر شاخه نچینم گل را چه به گلزار و چه گلدان، دگر عمرش فانی ست همه محکوم به مرگند، چه انسان، چه گیاه این چنین است همه کاره جهان تا باقی ست گریه ی باغ از آن بود که او میدانست غنچه گر گل بشود هستی او گردد نیست رسم تقدیر چنین است و چنین خواهد بود میرود عمر، ولی خنده به لب باید زیست