خسته ام خسته تر از درخت باران زده جنگلی سبز خسته تر از چشمان منتظر دخترکی یتیم خسته از این دنیای هزار رنگ و و مردمان هزار هزار چهره از دنیایی که در آن گلبرگهای وفا را پرپر و گلواژه های دوستی را مظلومانه پاره میکنند آنجایی که زندگی را بازیچه میپندارند و معصومیت را به زنجیر میکشند آنجایی که عشق را به باد تمسخر میگیرند و من همچنان بر فراز آرزوهایم میگریم آنجایی که غرور را بر سکوی اول می نشانند در وادی محبت پیدا نمیتوان کرد هرگز به مثل یه دوست