می خواهم بشنوم صدای مرغابی ها را ،
صدای دعوای دو کبوتر عاشق را ،
می خواهم ببینم مرگ غناری را ،
افسون دخترک های بهاری را ،
می خواهم ببویم عطر گل شقایق وحشی را ،
بوی خوش زمستان برفی را ،
می خواهم بچشم طعم زیبای زندگی را،
طعم باران پاییزی را ،
ولی چه کنم که تنهای تنهایم..........
دوستانم غُلابی شده اند
غم هایم طولانی شده اند
وای چه کنم که در قفصی زندانی شده ام .
دوستانم مرا زندانی کرده اند
خوشی ها هم با من قهر کرده اند
آه ... چه کنم که هر جا هستم اسیر شده ام
و این دوستانند که مرا زندانی کرده اند
یه شعر نوی باحال ... از سروده های خودمه ...
| 
