عیب از ما است، اگر دوست ز ما مستور است دیده بگشاى كـــــه بینى همــه عالم طور است لاف كـــم زن كـــــــــه نبیند رخ خـورشید جهان چشــم خفــاش كـــــه از دیدن نــورى كور است یــــــــــا رب، ایــن پرده پندار كه در دیده ماست بـــاز كن تــــا كــــه ببینم همــــه عالم نور است كــــــــــاش در حلقه رندان خبرى بود ز دوست سخن آنجا نه ز "ناصر" بــــــود از "منصـور" است واى اگـــــر پــــــــرده ز اســــرار بیفتــــــد روزى فاش گردد كه چه در خرقــــه این مهجــــور است چــــــه كنــــــــم تا به سر كوى توام راه دهند؟ كاین سفر توشه همى‏خواهــد و این ره دور است وادى عشق كه بى هوشى و سرگردانى است مــــــدعى در طلبش بـــــوالهوس و مغــرور است لـــب فرو بست هر آن كس رخ چون ماهش دید آنكــــه مـــــدحت كنـد از گفته خود مسرور است وقت آن است كــــــــه بنشینم و دم در نـــــزنم به همــــه كــون و مكان مدحت او مسطور است