برداشت سوم

{نا} کسی گفت: خدا چرا؟ عبادت یعنی چه؟ قدرت الهی دیگر چه افسانه ای است؟ تقدیر کدام گریه از فصل زندگی است؟اینها پرسش نیستند. پستی روح در قبر نشسته تردید و ناباوری است. آخرین ناله های شمع زمین خورده ویرانه های عصر پولاد و آهن است. بانگ زرد پاییز در گوش غنچه های معصوم باغ است. سخن نیست. سختی قلبی است که مسیح از علاج آن عاجز است و هیهات که عصای موسی آن را بشکافد. وقتی درد ما این شده که نمی دانیم چرا آسمان بخیل شده است و نمی بارد. زمین سنگدلی می کند و نمی رویاند. ماه و خورشید چشم دیدن همدیگر را ندارند. خیابانها پر از غول های آهنی شده اند. کوچه ها امن نیستند. آدمها مثل اینکه سنگ و چوب شده اند، می شود همین. همین که همه دیرباور شده ایم و زودرنج.

یکی گفت: زندگی؟

_ آن دیگری گفت: کنار کعبه دل نشستن و سفره نان و سبزی گشودن.

مردگی؟

_ از کینه وران مسیح تابوت خریدن.

فریب؟

_ حرف های زیبا از حلقوم اندیشه های آهن آلود شنیدن.

گمراهی؟

_ ندانی که بی عمر روزگار می گذرانی.

بودن؟

_ گمان کنی با نبودن مساله دارد.

من؟

_ انتظار خوبی بدون کنار گذاشتن بدی.

تو؟

_ کنار من با صد روی و ریا.

او؟

_ واجب الوجود فراموش شده.

برداشت چهارم

می گویند چشم هایی هست که خدا را می بیند. دل هایی هست که خدا را می پرستد. پاهایی هست که بر مهر خدا پای می فشارد و دست هایی هست که با خدا دست می افشاند. می گویند هر اشکی که از چشم یتیمی جدا می شود بر دامان خدا می نشیند. می گویند ... می گویند خدا نیز می گرید. می گرید از این همه ظلمی که انسانها به هم روا می دارند.

... صدای اذان می آید و رحمت خدا بر دوستدارانش نثار می شود. یادم می آید که بگویم ما، مردم ایران، تیم ایران، آسیا، اروپا، آفریقا، آمریکا، یک جهان خدا را فراموش کرده ایم. اما هنوز خشتهای کعبه ابراهیم را از میان آتش به سوی خود می خواند، هنوز اسماعیل ذبیح خداست، هنوز تخت سلیمان سریر بلقیس است، هنوز آواز داود آب را به پشت برمی گرداند، هنوز خون یحیی می جوشد، هنوز دست موسی می درخشد، هنوز افسون عیسی جان می بخشد و هنوز رحمت محمد(ص) شفیع است اگر، اگر به یاد بیاوریم که خدا هست. اگر به یاد بیاوریم که زمین بی خدا کشتزار ظلم است. بی خدا گل ها دهانه زخمی چرکین هستند. بی خدا آشنایان کینه ورزان بی رحمند. بی خدا روزها همه دیروز است. بی خدا برادرانمان، یوسف کشان کنعانند. اما با خدا روزها همه امروز و فردایند. با خدا همه گل ها می خندند. با خدا هر بیگانه ای آشناست. با خدا هر روز زیباست...