سلام ای امید همه

سلام بر تو که مشکلات را با یاد امدنت چون عسل به انگشتان درد گذارده و با لبهای تنهایی به دهان دل نزدیک میکنم تا شاید مکیدن نفس در لحظات آخر مرگ،مرا را با برق چشمانت آشنا کند و تنهایی تا آخر این دنیا را در قبرم  با رقصهای حوریان و جویهای بهشتی و قصرهای سربه فلک کشیده اش  مبادله نکنم ......

آری تو ترنم عشق را بر تمام گلبرگهای معشوقه ی عالم  پراکنده کردی و سلام را به سلامت با ظهورت به نتیجه رساندی . 

تا ظهورت زنده خواهم بود  که مرگ نبودن در انتظار ظهور است و خاموش بودن شمع دل در صبحگاه جمعه ها .

و گریه را در جویهای تنهایی در دست نسیم مشکلات و بر دوش موجهای فرداها همراه با ترانه ی شکایت به امید رسیدن به دریای آمدنت و اقیانوس حضورت به انتظار می سپارم.

خداحافظ ای انتظار . هرگز تو را از یاد نمیبرم که مرا در سخت ترین لحظات با معشوقه ی جهانیم آشنا کردی و دیگر لحظات آمدنش با گذشت ابر زمان و جوشش نمکزارهای خستگی آرام آرام  به دست سحر گاه نارنج و ترنج سپرده میشود تا در کنار کعبه ی اغوشش عطر سیب  را استشمام کنیم و  با صدای داوودیش در باغ مکه ، گریه های انتظار را به سرود وصل بسپاریم و دستان یخ زده ی دل را برای همیشه دردستان گرم خدای انتظار بفشاریم.

سلام بر تو روزی که متولد شدی

و  روزی که ظهور می کنی

و روزی که از این دنیا میروی

 و روزی که محشور میگردی