کاش می شد ما بهاری می شدیم خیس آواز قناری می شدیم کاش از خوبان عالم می شدیم توبه می کردیم آدم می شدیم کاش نامردی نصیب ما نبود در بی دردی نصیب ما نبود کاش چوپان دل ما عشق بود پاسبان محمل ما عشق بود کاش در یک شبی سبز و شگفت عشق از ما بیعت می گرفت . بهاررا باورکن باز كن پنجرهها را كه نسیم روز میلاد اقاقی ها را جشن میگیرد و بهار روی هر شاخه كنار هر برگ شمع روشن كرده است همه چلچله ها برگشتند و طراوت را فریاد زدند كوچه یكپارچه آواز شده است ... تو چرا سنگ شدی تو چرا اینهمه دل تنگ شدی باز كن پنجره ها را و بهاران را باور كن

مرگ من روزی فرا خواهد رسید : در بهاری روشن از امواج نور در زمستانی غبارآلود و دور یا خزانی خالی از فریاد و شور مرگ من روزی فرا خواهد رسید: روزی از این تلخ و شیرین روزها روز پوچی همچو روزان دگر سایه ی زامروزها، دیروزها دیدگانم همچو دالانهای تار گونه هایم همچو مرمرهای سرد ناگهان خوابی مرا خواهد ربود من تهی خواهم شد از فریاد درد