زرد است که لبریز حقایق شده است تلخ است که با درد موافق شده است شاعر نشدی وگر نه می فهمیدی پاییز بهاری است که عاشق شده است

كسی امد كه حرف عشقو با ما زد دله ترسوی ما هم دل به دریا زد به یك دریا توفانی دله ما رفته مهمانی چه دوره ساحلش از دور پیدا نیست یه عمری راهو در قدرت ما نیست باید پارو نزد وا داد باید دلرو به دریا داد خودش می بردت هر جا دلش خواست به هر جا برد بدان ساحل همون جاست به امیدی كه ساحل داره این دریا به امیدی كه آروم میشه تا فردا به امیدی كه این دریافقط شاماهی داره به عشقی كه نمی بینی شباشو بی ستاره دله ما رفته مهمانی