قلندران ره گذر از این زمانه داغ دار به جرم شعرو شاعری دمیست رفته ام زیار قصه پر غصه دل زود گذشت و سر رسید بی سرو بی پا دل من بس که بپای سر دوید در اتش شعله شدن سوختمو دم نزدم دودم و خا کستریم شعله بر عالم نزدم هر چه نوشتم به ورق مرثیه هایه خاک بود سوی زمِِِیِن و آسمان زمزمه های پاک بود راه سیاه خانه را هیچ ستاره ای نبست بغز ترانه های من کهنه شدن در نشکست واژه به واژه خط به خط از شب و اشک گفته ام شب به ستاره ها رسید در دل اشک خفته ام.amir tak

دوست عزیز ركسانا آفرینش هر انسان نمادی دیگر از خلیفه اللهی انسان بر زمین است. سالروز اعطائ این موهبت بر شما مبارك باد