شعله می سوخت شعله میرقصید. شعله مانند كودك زیبا شهله مانند لاله صحرا روشن وشادمانه می خندید. شعله می سوخت شعله می تابید شعله گرمی پیكر خود را در دل سرد شب رها می كرد. سر لرزان بر آسمان می برد ماهد شبگرد را صدا می كرد: "ای رخت زرد و آرزویت سرد جای جاوید تو گر از من بود آسمان وزمین ز روشنی ام جاودان گرم بود وروشن بود". شعله لبریز آرزو ها شد شعله افتادو نور سرخش ریخت. شعله برخواست سركش وآزاد همراه باد بی كرانه گریخت تا شود خون گرم یك نوزاد..........