شهناز رحیمی

من همان مرغم به ظلمت واژگون ،نغمه اش وایا و خوردش جوی خون

دانه اش در دام تزویر فلک،لانه بر گهواره ی جنبان شک

من همان مرغم نه افزونم نه کم،قایقی سرگشته بر دریای غم

گر امیدم پیشرانت یک نفس ،روح دریایم کشاند باز پس

من همان مرغم که پر بگشود و بست ،ره زشب نشناخت در ظلمت نشست

نه اش غم جان نه اش پروای ام،می زند وایی به ظلمت والسلام

زن19 ساله مجرد

11 ماه و 19 روز