دوست عزیز عرض سلام و ادب دارم! 3 روز قبل ابیات زیر را نوشتم اما یکباره، واژه ها از نفس افتد و نا گفته ها فرار کردند... همه تلاش ها به بن بست رسیدند و عزم کردم تا معطل شوم به یک فرصت دیگر... از قضا امروز حادثه جالب تاریخی به ذهنم خطور کرد که خواندن آن عاری از لطف و لذت نیست: آورده اند زمانی که صائب تبریزی این مصرع را سرود: « لختی برد از دل گذرد هر که ز پیشم » موفق نشد آن را تکمیل کند. بناچار بار سفر بست و رهسپار خراسان (افغانستان امروز) شد. فراموش نکنیم که در سال 1919 ترسایی ، اسم افغانستان را بر خراسان تحمیل کردند، در سال 1922 جمهوری های آسیای میانه را روس ها از ماورالنهر، تشکیل دادند و در سال 1938 اسم ایران را بر فارس گذاشتند... که در واقع ایران نه فارس ، بلکه همان حوزه تمدنی _ فرهنگی است که در برگیرنده فلات بزرگ است. صائب به کابل میرسد و از تصادف نیک روزگار در آن شهر شاعر بیسواد و دوره گردی میزیسته بنام «ولی طواف» ، موسم تموز بود و ولی طواف تربوز می فروخته و با خورد کردن (قاش کردن) تربوز جهت جلب نظر خریداران، به تکرار می گفت: « من قاش فروشی دل بشکسته خویشم» صائب کوله بارش (خورجین) را نزد طواف گذاشته گفت: همه دار و ندارم مال تو این مصرع ات را بمن بده. بنا" بنده هم این ابیات را بشما می نویسم تا از بن بست نجاتش دهید. ------------------------------------------------ در موسم پائیز بهاری شده پیدا بروی زمین ثقل و مداری شده پیدا عیسی نفسی پاک قدم چو گل مریم فرخنده و رخشنده نگاری شده پیدا از خنده او گل به چمن عاشقی آموخت بر بلبل شوریده قراری شده پیدا ...

آن یار، آن درخت تنومند جنگلی آنی که باد ، نی طوفان ، نی سیل ، نی عشق بهار، عشق شگفتن به خاک برد هنگام گل به سر زدن از تاج آفتاب چندان بزرگ مرد که روزی عزای او پائیز را بهانه گرفتم، گریستم تا اشک ها حلاوت خواب شهادتش آشفته، نشکنند، آن کهنه درد شام غریبان شهر را آن را که سربلندتر از هر ستاره ماند آن را که پر بهارتر از هر درخت رفت من عشق را بهانه گرفتم ریستم