بخوان به نام گل سرخ ، در صحاری شب كه باغ ها همه بیدار و بارور گردند بخوان، دوباره بخوان ، تا كبوتران سپید به آشیانه ی خونین دوباره برگردند بخوان به نام گل سرخ ، در رواق سكوت كه موج و اوج طنینش ز دشت ها گذرد پیام روشن باران ، زبام نیلی شب كه رهگذر نسیمش به هر كرانه برد ز خشك سال چه ترسی كه سد بستی بستند نه در برابر آب ، كه در برابر نور و در برابر آواز و در برابر شور ... تو خاموشی ، كه بخواند ؟ تو می روی ، كه بماند ؟ كه بر نهالك بی برگ ما ترانه بخواند ؟ هزار آینه جاری ست ... هزار آینه اینك ، به همسرایی قلبِ تو می تپد با شوق زمین تُهی ست ز زندان همین تویی تنها كه عاشقانه ترین نغمه را دوباره بخوانی بخوان به نام گل سرخ و عاشقانه بخوان حدیث عشق بیان كن ، بدان زبان كه تو دانی