بسمه تعالی

آقایانی که طالب مواعظ هستند، از ایشان سوال میشود:

آیا به مواعظی که تا به حال شنیده اید عمل کرده اید، یا نه؟

آیا می دانید که: هر که عمل کرد به معلومات خودش، خداوند مجهولات او را معلوم میفرماید؟

آیا اگر عمل به معلومات-اختیاراً- ننماید، شایسته است توقع زیادتی معلومات؟!

جماعتی هستند که وعظ و خطابه و سخنرانی را که مقدمه ی عملیات مناسب میباشد؛ با آنها معامله ی ذی المقدمه میکنند. کانه دستور این است که بگویند و بشنوند برای اینکه بگویند و بشنوند و این اشتباه است.

تعلیم و تعلم برای عمل مناسب است و استقلال ندارد، برای تفهیم این مطلب و ترغیب به آن فرموده اند:«کونو دعاة الی الله بغیر السنتکم»(:با غیر زبانتان، به سوی خدا دعوت کنید).

با عمل بگویید؛ و از عمل یاد بگیرید؛ وعملا شنوایی داشته باشید.

بعضی میخواهند معلم را تعلیم نمایند حتی کیفیت تعلیم را از متعلمین یاد بگیرند. بعضی التماس دعا دارند؛ میگوییم برای چه؟ درد را بیان میکنند؛ دوا را معرفی میکنیم؛ به جای تشکر و به کار انداختن، باز میگویند: دعا کنید!

دور است آنچه میگوییم و آنچه میخواهند. شرطیت دعا را با نفسیت آن مخلوط میکنند.

ما از عهده ی تکلیف خارج نمیشویم؛ بلکه باید از عمل نتیجه بگیریم و محال است عمل بی نتیجه باشد؛ و نتیجه غیر از عمل حاصل بشود.

اینطور نباشد:

پی مصلحت مجلس آراستند

                                    نشستند و گفتند و برخاستند

خدا کند قوال نباشیم؛ فعال باشیم. [نباید] حرکت عملیه بدون علم بکنیم؛ توقف با علم بکنیم.

آنچه میدانیم بکنیم، در آنچه نمیدانیم توقف و احتیاط بکنیم تا بدانیم، قطعا این راه پشیمانی ندارد.

به همدیگر نگاه نکنیم، بلکه نگاه به دفتر شرع نماییم؛ و عمل و ترک را مطابق با آن نماییم.

والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته.