راز اشک ها چشم هایم را نمی بندم اشک هایم را نمی بارم از خنده لب فرو نمی بندم همان شکوه دیرین را میهمانم من! عاشقانه ی کهن چشمه ای که با تلاوت عشق جوشید راز زخم های پارین را ، چگونه بر گونه ی الماس شست!؟ کسی،کو؟چه می داند! راز اشک هایت را کسی ،کو !که می بیند!؟ چشم هایم را نمی بندم تا ببینمت. اشک هایم را نمی بارم تا نگریمت. از خنده لب فرو نمی بندم تا به گلخند لبهایت میهمانم کنی! در هجوم ابتذال سفیران مرگ به هیچ تازیانه ای لب از خنده فرو نبستم گر چه به ریسمان شب دوختندش. گریه ام را نمی بخشم، اما جز به مخمل گیسوانت که آرامش ام بود نمی بخشم آنکه جوانیم را به مسلخ برد! در سرزمین تفاهم دریای دیده و خون و اشک من از فرود لرزان اندیشه های کهن فرا جستم و قلب هایی که تیر و سنگ را بشارت دادند. چه بیشرمانه عشق را به دار کشیدند و انسانیت را به مسلخ! نمی بخشم نمی بخشم هرگز نمی بخشم آنکه اشک هایت را به یغما برد، و جوانیت را به مسلخ کشید! در کلبه ای که آرزوی دیرین مان بود هنوز هیمه ای هست که بسوزد و شعله شمعی که گرما بخشد تبسم سرد لب ها را دست هایم را بگیر دست هایم را بگیر آهنگ قلب هامان به هم آمیخته دست هایم را بگیر!