خش خش برگها زیر پایم بود ...

             عکس تو در قابی طلائی بر لب طاقچه ...

                                  و کتاب حق پیش چشم مادر بود ...

    تو می خندیدی و می رفتی

                   ومن حق حق زنان خنده ات را جستجو می کردم ...

                        و می گفتم با خود که پشت دریاها شهریست ...

                          وتو باز خندیدی تا که به نگاهی فریاد زدی :

                                          که دگر دریایی نیست ...