تو یک غروب غم انگیز می رسی از راه که می برند مرا روی شانه های سیاه صدای گریه بلند است و جمله هایی هم شبیه ِ تسلیت و غصه و غمی جانکاه به گوش ِ یخزده ام می رسد ، و فریادی شبیه ِ حرمت ِ این لا اله الا الله ! و چشم هام ، که چشم انتظار ِ تو هستند ! ( اگر چه منجمدند و نمی کنند نگاه ) و بغض می کند آن جا جنازه ی من که "تو" را همیشه "نفس" می کشید و "خود" را "آه" ! چقدر شب که تو را من مرور کرده ام و ُ رسیده ام به غزل ، گُل ، شکوفه ، دریا ، ماه ! بدون تو ، همه ی عمر من دو قسمت شد : " دقیقه های تکیده " ، " دقیقه های تباه " اگر چه متن بلندی ست درد دل هایم سکوت می کنم و شرح قصّه را کوتاه که باز جمعه رسید و نیامدی و شدند " غروب ِ جمعه " و " مرگ " و " وجود ِ من " همراه ! برای بدرقه نعش من بیا ( هر روز ) که کار من شده سی بار مرگ ( در هر ماه )