ما چون ز دری پای کشیدیم، کشیدیم

امید ز هرکس که بریدیم ،بریدیم

دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند

از گوشه بامی که پریدیم، پریدیم

صدباغ بهار است و صلای گل و گلشن

گر میوه یک باغ نچیدیم، نچیدیم

کوی تو که باغ ارم و روضه خلد است

انگار که دیدیم ،ندیدیم، ندیدیم

سر تا به قدم تیغ دعاییم و تو غافل

هان واقف دم باش رسیدیم ،رسیدیم

وحشی سبب دوری و این قسم سخنها

آن نیست که ماهم نشنیدیم ،شنیدیم

(وحشی بافقی)