نمی دونم که کی عمرم تموم میشه ، نمیدونم وقتی میخوام با این دنیای مادی خداحافظی کنم کی بالا سرمه ، نمیدونم وقت مردنم به تو رسیدم یا نه ، ولی تو رو خدا نزار با حسرت بی تو بودن از این دنیا برم ، بذار حداقل دلم خوش باشه به عشقت . به خدا همه و همه آرزوم این بود که قبل از رفتنم به چشمات نگاه کنم و بگم دوست دارم و حال که میخوای کمترین چیز رو از من دریغ کنی پس بزار دلم به این خوش باشه که در حسرت عشقت مردم ، اگه بشه گفت دلخوشی ، ولی من به حسرتشم قانع هستم...

رودها در جاری شدن... وعلفها در سبز شدن معنی پیدا می کنند... کوه ها با قله ها... و دریاها با موجها زندگی پیدا می کنند... وانسانها... همه انسانها... با عشق، فقط با عشق! پس بار خدایا بر من رحم کن, بر من که میدانم ناتوانم رحم کن! باشد که خانه ای نداشته باشم... باشد که لباس فاخری بر تن نداشته باشم... باشد که حتی دست و پایی نداشته باشم... اما نباشد ، هرگز نباشد! که در قلبم عشق نباشد ، هرگز نباشد