پـر یـســا ر

من می ترسم که به پنجره ها نگاه بکنم ، چون حالا هیچ منظره ای برایم آنقدر سخت نیست مگر اینکه یک خانواده ی خوشبخت را که دور هم نشسته اند و چائی میخورند ببینم . من دیگر بدرد کشمکش نمیخورم ، همچنین توانایی ابراز تنفر را هم ندارم . من فقط در روح خودم شکنجه میشوم ، از جا در میروم و خودم را میخورم . شب ها از بسکه فکر میکنم سرم درد میگیرد و نمی توانم بخوابم... آه اگر من خوشبخت بودم ... اگر خوشبخت بودم...
آرامش و خاموشی مرا خفه میکند . با وجود همه ی اینها در همه ی خانه ها ، در کوچه ها ، چه خاموشی و چه آرامشی !!! میان پنجاه هزار مردم شهر ، یکنفر پیدا نمیشود که فریاد بزند و ناسزا بگوید !!! میروند به بازار ، روز میخورند ، شب را میخوابند ، حرف های بیمزه بهم میزنند ، زناشوئی میکنند ، پیر میشوند ، با چهره ی گشاده مرده های خودشان را به گور میسپارند ؛ ولی آنهایی که درد میکشند ما نمی بینیم ، ما نمی شنویم و آنچه در زندگی ترسناک است ، می گذرد و کسی نمی داند که کجا در پس پرده پنهان است . همه جا آرامش و خاموشی است !!
تنها سرشماری گنگ اعتراض میکند : آنقدر دیوانه ، آنقدر سطل های عرق که نوشیده شده ، آنقدر بچه هایی که از گرسنگی مرده اند ... و یک چنین نظمی تقریبا لازم است .
آدم به نام کی انتظار بکشد ؟ آنها به چه دلخوشی انتظار میکشند ؟ به نام کدام عقیده ؟
از این ببعد ماندن در شهر برایم تحمل ناپذیر شده... خدایا مارا ببخش ، گناهکاهایی که ما هستیم...!
دیشب ، تمام شب را باران به پشت شیشه ی پنجره میخورد.
من... گرفتار سنگینی سکوتی هستم ، که گویا قبل از هر فریادی لازم است... دنیا را نگه دارید ، میخواهم پیاده شوم... .

زن19 ساله مجرد

2 سال و 16 روز