به نام بی نام او  

    پیش ما ســوختگان مسجد و میخانه یکیسـت           

                             حرم و دیر یکی، ســــبــحه و پیمانه یکیست

    اینـهمه جنگ و جدل حاصل کوته نظری است        

                          گر نـظر پاک کنی کـــعـــبه و بـتخانه یکیست

    هرکــسی قــــصـــه شـــوقـش به زبــانی گوید        

                            چون نـکو مینگرم حاصل افـــســـانه یکیست 

     ایـــن همه قــــصه ز سودای گرفـتاران است              

                             ورنه از روز ازل دام یـــکـــی، دانه یـکیست

     ره هـــر کـــس بـفــسونی زده آن شوخ ار نه           

                          گریـــه نـیمه شب و خــــنــده مستانه یکیست

    گر ز مـــن پــرسی از آن لطف که من میدانم              

                           آشـــنــا بـــر در ایـــن خانه و بیگانه یکیست

    هیچ غـــم نـــیــست که نسبت به جـنونم دادند       

                            بهر این یک دو نـفس عاقل و دیوانه یکیست

    عــــشــــق آتـــش بـــود و خـانـه خرابی دارد         

                        پـــیــش آتــــش دل شمع و پر پروانه یکیست

    گـــر بــه سـر حـد جنونت ببرد عشق "عماد"          

                          بی وفــــائی و وفـــاداری جــــانـــانـه یکیست

                          عماد خراسانی   

کار ما نیست شناسایی راز گل سرخ

                 کار ما شاید اینست

                            که در افسون گل سرخ شناور باشیم.

               وقتی با میوه ی رسیده ی لب هایت

               پرهیزم را به وسوسه می گیری

               من فکر می کنم  پدرم حق داشت

                 که میوه ی حرام

                                   همیشه

                                           شیرین تر است