سر كلاس ادبیات معلم گفت :

 فعل رفتن رو صرف كن

گفتم : رفتم ...رفتی ...رفت

ساكت می شوم ، می خندم ،

 ولی خنده ام تلخ می شود

معلم داد می زند : خوب بعد ؟ ادامه بده

و من می گویم : رفت ...رفت ...رفت

رفت و دلم شكست ...غم رو دلم نشست

رفت و شادیم مُرد ...

شور و نشاط رو از دلم برد

رفت ...رفت ...رفت

و من می خندم و می گویم :

خنده تلخ من از گریه غم انگیز تر است

كارم از گریه گذشته كه به آن می خندم