نميکشم

با دوست يا دوستان در خانه

... پس چه مرگته؟!
دنبال چه می گردی؟!
نمیدانم اما می دانم که اینها مرا بس نیست!
نمی گویم اصلا به کار ما نمی آید.
اما کفایت نمیکند و درد از همینجا آغاز می شود...
درد بی درمان...
و غمهای نا پیدایی که از عمق روح می جوشد.
واضطرابها که درون را به تلاطمهای وحشی
وطاقت فرسا مبتلا میکند
و طوفانی که دراندرون بر پا می شود
وافق زندگی و جهان را در پیش چشمان تیره می دارد.

چه سخت و غم انگیز است سرونوشت کسی که طبیعت
نمی تواند سرش را کلاه بگذارد. چه تلخ است میوه ی درخت بینایی!

سا لها این چنین گذشت...
و هر چه می نوشیدم تشنه تر
وهرچه می خوردم گرسنه تر
وهرچه می گفتم ساکت تر
وهر چه می شنیدم بی جواب تر
وهر چه بدست می آوردم تهی دست تر
وهر چه بر خوردار تر محروم تر
وهر چه نزدیکتر دورتر
وهرچه موفقتر شکست خورده تر
وهر چه شلوغ تر تنها تر
وهر چه پر تر خالی تر
وهر چه شاد تر محزون تر
وهر چه غنی تر محتاج تر
وهر چه آشنا تر بی گانه تر
... تا ...
یقین کردم اینجا جای من نیست!
بر روی این زمین غریبم!
این آسمان سقف خانه ی من نیست!
نباید به اینجا می آمدم!
اینجا تبعید گاه من است!
چه گناهی مرا به این غربت دور رانده است؟!!!

155-160

دوستانه ، بد اخلاق ، تيزهوش

14 خرداد 1387 ساعت 11:48