pantea_10001

چرا همواره عمق و تعالی حال و روح و اندیشه و هنر با اندوه ، و پستی و ابتذال با شادی توام است؟چرا از روزگار ارسطو قاعده مکتوب بر این است که در هنر ، هرچه عمیق است و جدی غمناک ،نمی گویم هرچه غمناک است ، عمیق است و جدی (که چنین نیست) بلکه هرچه عمیق است و جدی ، غمناک است و هرچه سطحی و مبتذل خنده آور و شاد ؟چرا انسانها و هرکه انسانتر، زیادتر در طلب آثار غم آور هنری اند و دوستدار اندوه ؟ مگر نه این است که اندوه تجلی روحی است که چون برتر و آگاه تر است تنگی و تنگدستی جهان را بیشتر احساس کرده است ؟چرا مستی و بیخودی را دوست می دارند ؟مگر نه این است که در این حالت پیوند بسیار آنان با آنچه زیستن اقتضا می کند ، می گسلد و بار سنگین هستی از دوش روح می افتد ، فشار خفقان آور و ملامت بار « بودن » سبک می شود و تنها در این لحظات بی وزنی است که یاد تلخ غربت فراموش می شود و چهره زشت « هستن » از پیش چشم محو می گردد .چرا روحهای عمیق ، اندوه پائیز ، سکوت و غروب را دوست تر می دارند؟...

23/خرداد/1368