paniz00

خدایا؛
پاكم كن
سپس...
خاكم كن!
***هر لحظه را چنان زندگی كن كه گویا آخرین لحظه است
و كسى چه میداند...شاید آخرین لحظه باشد!***







بیشتر از آنکه بدانم کیستم میدانم که هستم و این اثبات وجود خدای من است.....





یادمون باشه که قلبمون رو همیشه لطیف نگه داریم تا کسی که به ما تکیه کرده سرش درد نگیره
یادمون باشه قولی رو که به کسی میدیم عمل کنیم .






یادم باشد حرفی نزنم که به کسی بر بخورد نگاهی نکنم که دل کسی بلرزد خطی ننویسم که آزار دهد کسی را یادم باشد که روز و روزگار خوش است وتنها دل ما دل نیست یادم باشد جواب کین را با کمتر از مهر و جواب دو رنگی را با کمتر از صداقت ندهم یادم باشد باید در برابر فریادها سکوت کنم و برای سیاهی ها نور بپاشم یادم باشد از چشمه درسِِ خروش بگیرم و از آسمان درسِ پـاک زیستن یادم باشد سنگ خیلی تنهاست ... یادم باشد باید با سنگ هم لطیف رفتار کنم مبادا دل تنگش بشکند یادم باشد برای درس گرفتن و درس دادن به دنیا آمده ام ... نه برای تکرار اشتباهات گذشتگان یادم باشد زندگی را دوست دارم یادم باشد هر گاه ارزش زندگی یادم رفت در چشمان حیوان بی زبانی که به سوی قربانگاه می رود زل بزنم تا به مفهوم بودن پی ببرم یادم باشد می توان با گوش سپردن به آواز شبانه ی دوره گردی که از سازش عشق می بارد به اسرار عشق پی برد و زنده شد یادم باشد معجزه قاصدکها را باور داشته باشم یادم باشد گره تنهایی و دلتنگی هر کس فقط به دست دل خودش باز می شود یادم باشد هیچگاه لرزیدن دلم را پنهان نکنم تا تنها نمانم یادم باشد هیچگاه از راستی نترسم و نترسانم یادم باشد از بچه ها میتوان خیلی چیزها آموخت یادم باشد پاکی کودکیم را از دست ندهم یادم باشد زمان بهترین استاد است یادم باشد قبل از هر کار با انگشت به پیشانیم بزنم تا بعدا با مشت برفرقم نکوبم یادم باشد با کسی انقدر صمیمی نشوم شاید روزی دشمنم شود یادم باشد با کسی دشمنی نکنم شاید روزی دوستم شود یادم باشد قلب کسی را نشکنم یادم باشد زندگی ارزش غصه خوردن ندارد یادم باشد پلهای پشت سرم را ویران نکنم یادم باشد امید کسی را از او نگیرم شاید تنها چیزیست که دارد یادم باشد که عشق کیمیای زندگیست یادم باشد که ادمها همه ارزشمند اند و همه می توانند مهربان و دلسوز باشند یادم باشد زنده ام و اشرف مخلوقات بیایید همگی یادمان باشد و به هم یادآوری کنی




پروانه 16 مرداد 1387 ساعت 15:22

دل خوش نزدیک است

باورش کن!

و بگو!

داد بزن

آی.ای مردم شهر دل خوش نزدیک است

و اگر شاعر باران و طبیعت پرسید."دل خوش سیری چند؟؟"

دست در دست شعورش بدهیم

تا که با هم برسیم سر یک کوچه سبز

و نشانش بدهیم.دل خوش یعنی که

پدرت امشب هم به سلامت بر گشت!

وقت صبحانه.خدا.

از سر سفره ی مهر لقمه عشق به مادر می داد

دل خوش یعنی که

خواهرت مثل تو خوشبختی را ازلب پنجره آویزان کرد

یا همین کودک دیروز و پریروز خیال.مرد امروز نگاهت شده است

دل خوش نزدیک است

دل خوش آن جایی است که هوایش همه از عطر کسی لبریز است

که تو از راه دراز. از دل پر امید. از خدا هدیه گرفتیو سپس

شکر آن یادت رفت!

دل خوش چشمانی است

که در انبوهی هر غصه و غم

آن یکی لحظه شیرینش را

از سر شوق و شعف می چیند

دل خوش نزدیک است!

دل خوش یعنی که

مثل هر صبح بهار. از دل شبزده وسرد غرور

بر سر باغچه قلب همه

گرم وشیرین و پر ازعشق.بتابیم و سلامی بدهیم

تا دل بسته هر دانه مهر با حضور من وتو

تا خود سبز خدا رشد کند

دل خوش نزدیک است!

پی آن تا ته دنیا ندویم

یا در اندیشه دیروز به آرامش ان شک نکنیم

دل خوش نزدیک است!

باورش کن!

وبگو! داد بزن!آی ای مردم شهر

دل خوش نزدیک است!





خداوندا دوستت دارم...بی انتها6 شهریور 87 - 20:54
خداوندا٬
از هیچ یک از بندگانت نه شکایتی بر لب دارم٬
و نه کینه ای در دل٬
تنها التماس های مرا٬
برای آنان که چشمان خود را٬
بر روی نقشهای زیبای عظمت و بزرگی تو بسته اند بپذیر٬
در های بلند رحمت خویش را بر آنان بیشتر بگشای٬
تا شاید که دریچه های کوچک قلب سیاهشان٬
از احساس وجود تو نورانی گردد٬
و نیاز به تو را بیشتر از همیشه در خود بیابند٬

خداوندا٬
به آنان که لبی همیشه خندان دارند٬
شادی بیشتر عطا کن٬
اما گریه کردن را هم به آنان بیاموز٬
تا به وقت دیدن گریه های دیگران٬
طعم اشک ریختن را بدانند٬

خداوندا٬
این بنده ی خطا کارت را ببخش٬
اگر به درگاهت گناهی کردم٬
به کرم خویش چشم بپوشان٬
اگر قلبی را شکستم٬
اگر آنچه را که برای همه بندگانت فرستادی٬
و در نزد من به امانت گذاشتی٬
از نیازمندی دریغ کردم٬
و اگر از تک تک اعضای وجودم٬
جز آنچه خواستم که تو فرمودی نیز مرا ببخش٬

خداوندا٬
یاری ام کن٬ یاری ام کن٬
تا چشم هایم را همیشه بر زیبایی ها تو بدوزم٬
مگذار تا زیبایی آفریده هایت (بندگانت)٬
مانع از دیدن زیبایی های تو باشد٬

خداوندا٬
یاری ام ده تا زبانم همیشه٬
در توصیف جلال و شکوه تو بچرخد٬
به دست هایم یاری رسان٬
تا دست های کودکی٬
که چشم به چشمانم دوخته را بگیرم٬

خداوندا٬
تو خود بهتر می دانی٬
که این بندهء همیشه مغرورت٬
اکنون بر در خانه تو٬
به زانو افتاده٬
و در دل خویش فریاد می زند٬
که مثل همیشه مرا ببخش٬
و مثل همیشه یاری ام کن

18/بهمن/1368