افکارت را تغییر بده، تا دنیایت تغییر كند. (نورمان وینست پله)

رو سر بنه به بالین ، تنها مرا رها كن/ تركِ مـنِ خـرابِ شبگرد مبتلا كن/ماییـم و موج سـودا ، شب تا به روز تنهـا/ خواهی بیا ببخشا ، خواهی برو جفـا كن/ از من گریـز تا تو ، هم در بلا نیفتـی /بگزین ره سلامت، ترك ره بلا كن/ماییم و آب دیده ، در كنج غم خزیده /بر آب دیده ما ، صد جای آسیا كن/خیره كشی است ما را، دارد دلی چو خارا /بكُشد كسش نگوید ، تدبیر خونبها كن/ بر شاه خوبرویان ،واجب وفا نباشد/ ای زرد روی عاشق ، تو صبر كن وفا كن /دردیست غیر مردن ، كانرا دوا نباشد /پس من چگونه گویم ، كین درد رادوا كن /در خواب دوش پیری ، در كوی عشق دیدم /با دست اشارتم كرد، كه عزم سوی ما كن/ گر اژدهاست بر ره، عشق است چون زمرد /از برق این زمرد، هین، دفع اژدها كن!