ز کوی یار می‌آید نسیم باد نوروزی // از این باد ار مدد خواهی چراغ دل برافروزی _ _ _ چو گل گر خرده‌ای داری خدا را صرف عشرت کن // که قارون را غلط‌ها داد سودای زراندوزی _ _ _ ز جام گل دگر بلبل چنان مست می لعل است // که زد بر چرخ فیروزه صفیر تخت فیروزی _ _ _ به صحرا رو که از دامن غبار غم بیفشانی // به گلزار آی کز بلبل غزل گفتن بیاموزی _ _ _ چو امکان خلود ای دل در این فیروزه ایوان نیست // مجال عیش فرصت دان به فیروزی و بهروزی _ _ _ طریق کام بخشی چیست ترک کام خود کردن // کلاه سروری آن است کز این ترک بردوزی _ _ _ سخن در پرده می‌گویم چو گل از غنچه بیرون آی // که بیش از پنج روزی نیست حکم میر نوروزی _ _ ندانم نوحه قمری به طرف جویباران چیست // مگر او نیز همچون من غمی دارد شبانروزی _ _ _ می‌ای دارم چو جان صافی و صوفی می‌کند عیبش // خدایا هیچ عاقل را مبادا بخت بد روزی _ _ _ جدا شد یار شیرینت کنون تنها نشین ای شمع // که حکم آسمان این است اگر سازی و گر سوزی _ _ _ به عجب علم نتوان شد ز اسباب طرب محروم // بیا ساقی که جاهل را هنیتر می‌رسد روزی _ _ _ می اندر مجلس آصف به نوروز جلالی نوش // که بخشد جرعه جامت جهان را ساز نوروزی _ _ _ نه حافظ می‌کند تنها دعای خواجه تورانشاه // ز مدح آصفی خواهد جهان عیدی و نوروزی _ _ _ جنابش پارسایان راست محراب دل و دیده // جبینش صبح خیزان راست روز فتح و فیروزی