بزدلان، زندگی گیاهی دارند.

آدم های ترسو آن قدر این پا و آن پا می كنند كه زمان برای زیستن از دست می رود.

آدم های ترسو به زندگی فكر می كنند،اما از زندگی كردن عاجز هستند.

آن ها به عشق فكر می كنند، اما از عشق ورزیدن عاجز هستند.

دنیا پر از آدم های ترسوست.

آدم های بزدل از یك چیز خیلی می ترسند: چیزهای ناشناخته.

آن ها خود را در حصار شناخته ها و امور مأنوس، محبوس می كنند.

شجاعت زمانی تحقق پیدا می كند،كه تو از مرز شناخته ها و امور مأنوس می گذری.

این كار مخاطره آمیز است.

اما هر چه بیشتر ریسك كنی، بیشتر وجود و حضور خواهی داشت.

هر چه بیشتر چالش با نا شناخته ها را استقبال می كنی،‌منسجم تر می شوی.

در مخاطرات است كه روح، زاده می شود.

اگر چالش و مخاطره نباشد،‌آدمی سراپا جسم می شود.

برای بسیاری از مردم، روح فقط یك امكان است؛ امكانی كه هرگز واقعیت پیدا نمی كند.

اندك اند كسانی كه از روح،‌سرشار می شوند