روزی ما دوباره کبوترهایمان را پیدا خواهیم کرد و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت روزی که کمترین سرود بوسه است و هر انسان برای هر انسان برادری است ...روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است تا تو به خاطر آخرین حرف دنبال سخن نگردی روزی که آهنگ هر حرف زندگی است تا من به خاطر آخرین شعر رنج جستجوی قافیه نبرم روزی که هر لب ترانه ایست تا کمترین سرود بوسه باشد روزی که تو بیایی، برای همیشه بیایی و مهربانی با زیبایی یکسان شود روزی که ما دوباره برای کبوترهایمان دانه بریزیم... و من آن روز را انتظار می کشم حتی روزی که دیگر نباشم دهانت را می بویند مبادا گفته باشی "دوستت میدارم" دلت را می بویند روزگار غریبی ست نازنین! و عشق را کنار تیرک راه بند تازیانه می زنند. عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد. در این بن بست کج و پیچ سرما آتش را بسوختبار سرود و شعر فروزان می دارند. به اندیشیدن خطر مکن آنکه بر در می کوبد شباهنگام به کشتن چراغ آمده است. نور را در پستوی خانه نهان باید کرد. آنک قصابانند بر گذرگاهها مستقر، با کنده و ساطوری خون آلود روزگار غریبیست نازنین! و تبسم را بر لبها جراحی میکنند، و ترانه را بر دهان. شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد! کباب قناری بر آتش سوسن و یاس روزگار غریبیست نازنین! ابلیس پیروز است، سور عزای ما را بر سفره نشسته است خدا را در پستوی خانه نهان باید کرد!