نونا ی عزیزم ، با تولد زیبایت منت سر تقویم گذاشتی ؛ بهار را خجالت دادی، اردیبهشت ماه را سرافراز كردی و عدد 7 را تا ابد شرمنده خودت ساختی !! (( لمس بودنت مبارك ))

پیروزمندان، فاتحان لحظه‌هایند و شكوه زندگی را در كام فرصتها جویند بسان همه‌ی دیگر آدمیان آری از شكست می‌ترسند، اما عنان خویش به وحشت نمی‌سپارند. فاتحانهرگز به نام نومیدی پای خویش واپس نمی‌كشند و چون توسن زندگی به سركشی لجام بگسلد، تا كه رام نگردد به قرار ننشینند. فاتحان مفهوم شگفت انعطاف را خوب می‌دانند و خوب می‌‌دانند كه پیوسته راهی دیگر هست، و جانشان همواره آمیخته‌ی شوقی است به آزمون تمامی راههای زندگی. فاتحان می‌دانند كه پا بر قله‌های تكامل ندارند در آیینه صداقت، به حرمت، ضعف خود را نظاره می‌كنند و آنگاه با تمامی نیروی خویش، گامهای تعالی را استحكام می‌بخشند. فاتحان به زمین می‌افتند اما بر زمین نمی‌مانند و در امتداد صعود بلند خویش، جان سخت و پر توان معنای ناخوش سقوط را منكوب می‌كنند. فاتحانمی‌دانند كه نه سرنوشت، شرنگ تلخ شكست به كامشان ریزد و نه بخت، جام پیروزی در كفشان نهد. فاتحان همیشه گناه خطاهای خویش را بر دوش می‌گیرند، در اندیشه‌های خویش، سازندگی را جستجو می‌كنن و در دل هر چیز، دست بسوی خوبیها می‌گشایند. و دستانشان ایجاز بهار است، كه به یمنش زردترین ساقه‌ها بارور شوند و به گل نشینند. فاتحان به راهی كه بر‌می‌گزینند، مومنند سخت و ناهموار، شاید و به چشم دیگران، بی‌سرانجام و ناگوار. فاتحان واژه صبر را می‌شناسند آنها می‌دانند كه : ارزش هر چیز به عمری است كه در آن صرف می كنی