خسته ام از آرزوها ، آرزوهای شعاری شوق پرواز مجازی ، با لهای استعاری لحظه های كاغذی را ، روز و شب تكرار كردن خاطرات بایگانی ، زندگی های اداری آفتاب زرد و غمگین ، پله های رو به پایین سقفهای سرد و سنگین ، آسمانهای اجاری با نگاهی سر شكسته ، چشمهایی پینه بسته خسته از درهای بسته ، خسته از چشم انتظاری صندلی های خمیده ، میزهای صف كشیده خنده های لب پریده ، گریه های اختیاری عصر جدولهای خا لی ، پارك های این حوا لی پرسه های بی خیا لی ، نیمكت های خماری رو نوشت روز ها را ، روی هم سنجاق كردم: شنبه های بی پناهی ، جمعه های بیقراری عاقبت پرونده ام را ، با غبار آرزوها خاك خواهد بست روزی ، باد خواهد برد باری روی میز خالی من ، صفحه ی باز حوادث در ستون تسلیتها ، از ما یادگاری.... قیصر امین پور

به من میگفت: انقدر دوستت دارم که اگر بگویی بمیر‌ ، میمیرم... باورم نمی شد... فقط یک امتحان ساده به او گفتم بمیر...! سالهاست در تنهایی پژمرده ام... - کاش امتحانش نمی کردم