بیا زیرِ شاخه‌های من کمی خستگی در کن

                                             از تنم نقش بگیر

از آن سوی خیابان

به جمله‌ی من کوچ کن

باور کن

ترا و مرا گزیری نیست

همه ندانند تو که می‌دانی

من نحوِ جهان را از برم:

                 ردّت را زیرِ گره‌های خود یافته‌ام

                 تو محکومِ منی!

باورکن

ما را گزیری نیست

معنای تواَم آخر

آواره‌ی دستورِ تو شده‌ام

جایی به من بده

                      راهی

                            پناهی

                                   نگاهی...

خسته‌ام ...!

خسته از ضمیرهای مفروض و نحوِ مکررِ تنهایی

خسته از ترتیبِ ثابتِ کلمات, جمله‌های بی‌نشان

خسته از فاعل‌های تهی و فعل‌های مفروض

خسته از تداومِ سوم‌شخصِ مفرد

خسته از ابهامِ کلمات

از چندمعنایی "دوست دارم"

خسته از هم‌شمولی حسرت و نگاه

از باهم‌آیی اندوه و دریا

خسته از تکررِ آوارگی معنا,

                                  تن‌ها.

مرا به نامِ خودت صدا کن

     چرا که نامِ تو تنها کلامِ زبان است

مرا به نامِ خودت صدا کن

     تا در شنیدنِ تو زاده شوم.

11/1/86