tnx FOR tabrik

نگاه کن نگاه کن چه فروتنانه برخاک می گسترد آنکه نهال کوچک دستانش از عشق خداست وپیش عصیانش بالای جهنم پست است آن کو به یکی آری میمیرد نه به زخم صدخنجر ومرگش درنمیرسد مگرآنکه ازتب وحم دق کند. قلعه ای عظیم که طلسم دروزه اش کلام کوچک دوستی ست. انکارعشق را چنین که به سرسختی پا سفت کرده ای دشنه ای مگر به آستین اندرنهان کرده باشی که عاشق ، اعتراف راچنان به فریاد آمد که وجودش همه بانگی شد. نگاه کن چه فروتنانه بردرگاه نجابت به خاک میشکند رخساره ای که طوفانش مسخ نیارست کرد، چه فروتنانه برآستانه ی تو به خاک می افتد آنکه درکمرگاه دریا ، دست حلقه توانست کرد. نگاه کن چه بزرگوارانه درپای تو سرنهاد، آنکه مرگش میلاد پر هیاهای هزار شهزاده بود.