nina_h

شبها که میپپیچد مهی خونین*در کوچه های آبی رگها*شبها که تنهائیم*با رعشه های روحمان ،تنها-* درضربه های نبض می جوشد*احساس هستی، هستی بیمار*« در انتظار دره ها رازی است» این را به رو ی قله ها ی کوه بر سنگهای سهمگین کندند*آنها که در خط سقوط خویش *یک شب سکوت کوهساران را از التماس تلخ آکندند*«در اضطراب دستهای پر،آرامش دستان خالی نیست*خاموشی ویرانه زیباست»*این را زنی در آبها می خواند در آبهای سبزتابستان * گوئی که در ویرانه ها می زیست*ما یکدگر را با نفسهامان آلوده میسازیم*آلوده تقوای خوشبختی*اکنون تو اینجایی*گسترده چون عطر اقاقی ها*در کوچه های صبح *بر سینه ام سنگین*در دستهایم داغ*در گیسوان رفته از خود،سوخته،مدهوش*اکنون تو اینجایی***چیزی وسیع و تیره و انبوه*شاید مرا مثل در ی بر لحظه های بعد میبندند*شاید...*دیگر نمیبینم*مابر زمینی هرزه روئیدیم*ما بر زمینی هرزه میباریم*ما هیچ ،را در راهها دیدیم*بر اسب زرد بالدار خویش *چون پادشاهی راه می پیمود*افسوس ،ما خوشبخت و آرامیم**افسوس، ما دلتنگ و خاموشیم**خوشبخت ، زیرا دوست می داریم*دلتنگ ، زیرا عشق نفرینیست**

27/تیر/1363