طلوع خواهم کرد

ازپشت تیرگیها

که زندگی هجرت است

*

و خوب می دانم

سکون نابودی است

سکون پایان صحنه زیست در آشیان شکست است

غروب پر درد رو به عدم است

و این غروب را با طلوع من

چه سازشی خواهد بود؟

*

طلوع زرین هستی من

هماره خواهد شکافت آفاق تاریک برکه نیستی را

و آسمان را ترنم این هجرت پر خواهد کرد

*

عروج بعد از هبوط

اگرچه ناممکنش بخوانند

جز آن را من نمی اندیشم

چرا که آوای این سفر موسیقی بودن من است

*

چه دردناک است آن سقوط را زیستن

تو خسته ای روح عاشق من

تو خسته ای زین کثرت منتشر

و من بدنبال روزنه های اشراق

به عشق می اندیشم

*

سکوت ژرفی کنون سراسر وجودم را فرا گرفته

و این آرامشیست لطیف

کبوتری هستم اکنون شاد

طلوع خواهم کرد

از پشت تیرگیها

که زندگی هجرت است

نیما چپردار 12/3/86