آبی تر از آنم كه بیرنگ بمیرم... از شیشه نبودم كه با سنگ بمیرم... من آمده بودم كه تا مرز رسیدن... همراه تو فرسنگ به فرسنگ بمیرم ...تقصیر كسی نیست كه اینگونه غریبم.... شاید كه خدا خواست كه دلتنگ بمیرم كاش چون پاییز بودم كاش چون پاییز خاموش و ملال انگیز بودم برگهای ارزوهایم یكایك زرد میشد افتاب دیده گانم سرد میشد اسمان سینه ام پر درد میشد ناگهان طوفان اندوهی به جانم چنگ میزد اشكهایم همچو باران دامنم را رنگ میزد چه زیبا بود اگر پاییز بودم

salam khobin agha javad havaye in agha mehdie maro dashteh bashin pesare khili khobie mamnon