روزی روزگاری در جزیره ای زیبا تمام حواس زندگی می کردند.

شادی ،غم، غرور،عشق ،....

روزی خبر رسید که به زودی جزیره به زیر آب خواهد رفت.

همه ی ساکنین جزیره قایق ها یشان را مرمت نموده و جزیره را ترک کردند.

اما عشق مایل بود تا آخرین لحظه باقی بماند. چرا که او عاشق جزیره بود.

وقتی جزیره به زیره آب فرو می رفت عشق از ثروت ، که با قایقی با شکوه جزیره را ترک می کرد کمک خواست و به اوگفت:

آیا می توانم با تو همسفر بشم؟

ثروت گفت:خیر نمی توانی. من مقدار زیادی طلا و نقره داخل قایقم دارم و دیگر جایی برای تو وجود ندارد.

عشق از غرور که با یک کرجی زیبا راهی مکانی امنی بودکمک خواست.

عشق گفت:لطفا کمک کن و مرا با خود ببر.

غرور گفت:نمی توانم. تمام بدنت خیس و کثیف شده ، قایق مرا کثیف می کنی .

غم در نزدیکی عشق بود .عشق به او گفت: اجازه بده تا من با تو بیایم.

غم با صدای حزن آلود گفت:

آه عشق ، من خیلی ناراحتم و احتیاج دارم که تنها باشم.

عشق این بار به سراغ شادی رفت و او را صدا زد . ولی او آنقدر غرق در شادی و هیجان بود که حتی صدای عشق را نیز نشنید .

ناگهان صدای مسنی گفت : بیا عشق ، من تو را خواهم برد .

عشق آنقدر خوشحال شده بود که حتی فراموش کرد که نام یاریگرش را سؤال کند و سریع خود را داخل قایقش انداخت و جزیره را ترک کرد .

وقتی به خشکی رسیدند آن مرد مسن به راه خود رفت و عشق تازه متوجه شد که چقدر به آن فرد مسن بدهکار است ،

چرا که او جان عشق را نجات داده بود .

عشق از علم سؤال کرد : او که بود؟!

علم گفت : او زمان است

عشق گفت : زمان؟! اما چرا به من کمک کرد ؟

علم لبخندی خردمندانه زد و گفت :

زیرا تنها زمان قادر به درک عظمت عشق است