رهگذرانی که در مدت زمان بودنشان بهترین کارشان هیچ بودنشان بوده و هست ، آنانی که به بهانه زندگی کردن ، همین بهانه را از دیگر رهگذر می گیرن ، آنانی که پلیدی را با پلیدی پاسخ می گویند ،

همینان  در برابر کسی که مقدس می شمارند رکوع میکنند ،

برای کسانی که می ستایند و دیگر در میانشان نیستند اشک می ریزند ، می خواهند همانند او باشند –

آنانی که کتبی از انتشارات آسمان را برای انجام خواسته ای به نام واجبات ورق می زنند ،

آنانی که گاهی به منطقه ای از خیابان به منجلاب کشیده میروند و و وارد مکانی گنبدی شکل ، با ظاهری زیبا می شوند و به قول ایشان خارج از گندی های خیابان  خود را به پنجره های طلایی رنگ می چسبانند و زار زار اشک میریزن ،

همینان و هم این مکان و هم آن کس که ستایش می کنند نمایشی است برای فریب دادن خویشتن و به ظاهر پر کردن گنجینه همیشه خالی از خوبی و انسانیتشان .

اینان تمام اعتقادشان ، تمام اعمالشان ، همه و همه تظاهری است برای اینکه نباشند آن چه که باید باشند ، تا شاید بتوانند سهم رهگذری دیگر برای زندگی را بگیرن و خود سهامدار  بی قید و شرط همه چیز باشند ، در حالی که هیچ نیستند!!!!!

آدرس وبلاگ : انسانیت گمشده