دل من دیر زمانی ست که می پندارد " دوستی " نیز گلی ست، مثل نیلوفر و ناز ساقه ترد ظریفی دارد. بیگمان سنگدل است آنکه روا میدارد جان این ساقه نازک را ـ دانسته ـ بیازارد! در زمینی که ضمیر من و توست، از نخستین دیدار هر سخن ، هر رفتار، دانه هائی ست که می افشانیم. برگ و باری ست که می رویانیم آ ب و خورشید و نسیمش " مهر " است. گر بدانگونه که بایست به بار آید، زندگی را به دل انگیزترین چهره بیاراید. آنچنان با تو در آمیزد این روح لطیف، که تمنای وجودت همه او باشد و بس. بی نیازت سازد، از همه چیز و همه کس. زندگی گرمی دلهای به هم پیوسته ست تا در آن دوست نباشد همه درها بسته ست. در ضمیرت اگر این گل ندمیده ست هنوز ، عطر جان پرور عشق گر به صحرای نهادت نوزیده ست هنوز دانه ها را باید از نو کاشت. آب و خورشید و نسیمش را از مایه جان خرج می باید کرد. دوست می باید داشت! با نگاهی که در آن شوق بر آرد فریاد با سلامی که در آن نور ببارد لبخند دست یکدیگر را بفشاریم به مهر جام دلهامان را مالامال از یاری ، غمخواری بسپاریم به هم بسرائیم به آواز بلند: _ شادی روی تو ! ای دیده به دیدار تو شاد باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست تازه ، عطر افشان گلباران باد.