nastarn_loshmit

مرا کسی نساخت ،خدا ساخت.
نه آنگونه که کسی می خواست، که من کسی نداشتم
کسم خدا بود، کس بی کسان!
او بود که مرا ساخت . آنچنان که خودش خواست.
نه از من پرسید نه از من دیگرم!
من یک گل بی صاحب بودم.
مرا از روح خود در آن دمید
و بر روی خاک در زیر آفتاب رهایم کرد.
مرا به حال خودم وا گذاشت!"عاق آسمان"!
کسی هم مرا دوست نداشت! به فکرم نبود.
وقتی داشتند مرا می آفریدند ، می سرشتند.
کسی آن گوشه خدا خدا نمی کرد ...
وقتی می خواستندکار دل را در سینه ام آغاز کنند
آشنایی دل سوز و دل شناس نداشتم تا برود
و بگردد و از خزانه دل های خوب بهترین را بر گزیند؛
تنها بودم...
چون اکنون!...

« علی شریعتی»

21/شهریور/1367