چه غریب ماندی ای دل نه غمی نه غمگساری نــه بــه انـتـظـــار یــاری ، نــه ز یـــار انـتــظــاری غــم اگــر بــه کــوه گـویــم، بــگـریــزد و بــریــزد کــه دگــر بــدیـن گــرانـی نـتـوان کشیــد بــاری سحرم کشیده خنجر که چرا شبت نکشته‌ست تــو بـکــش که تا نیفـتـد دگـرم بـه شـب گـذاری نه چنان شکسـت پشتـم که دوبـاره سـر بـرآرم منـم آن درخـت پیـری که نـداشـت بـرگ و بـاری ای سینه امشب از غمش فریاد کـن فریـاد کـن وی دیــده انــدر ماتـمـش بیــداد کن بیــداد کـن ای پنجـه بر در سینـه را دل را از او بیـرون بکش ایـن صیــد در خـون غـرقــه را آزاد کــن آزاد کــن ای عشـق غمـگیـن خاطـرم در دل بیفکـن آذرم ویـــرانــه‌ام را از کــــرم آبــــاد کـــن آبــــاد کـــن آزرده‌ام خــواهــی چــرا آخــر شــبــی از در درآ این عاشـق دل‎خسته را دلشاد کن دلشاد کن سنـگ دلا چــرا دگــر جــور و جــفــا نـمــی‌کـنی جـــور و جــفــا بکـن اگـر مـهـر و وفـا نـمــی‌کـنی زخـــم دگـــر بــزن بــدل مــرهــم اگر نـمــی‌نـهی درد دگـــر بــده اگـــر خــســتـــه دوا نـمــی‌کـنی عهد هر آنچه می‌کنی وعده به هر که می‌دهی عـهـــد ز یــاد مــی‌بــری وعــده وفـــا نـمـی‌کـنی تیــر غـمــم زدی بـجــان تـا کـه بـخــون نشـانیــم هــر چــه کنــی بـکــن بـتـا زانـکه خطـا نمی‌کنی تـــو کـیـسـتـی کـه مـن اینگـونـه بی‌تو بـی‌تـابـم شــب از هــجــوم خیــالــت نـمــی‌بــرد خــوابــم تـــو کــیـسـتـی کـه مـن از مـوج هـر تبسـم تــو بـــســان قــایــق ســرگــشــتــه روی گـــردابــم مــــن از کــــجـــا ســر راه تـــــو آمـــدم نـــاگــاه چــه کـــرد بــا دل مــن آن نـــگـــاه شـیـــریــن آه تــو دوردســت امیــدی و پــای مـن خسته است چـراغ چشم تو سبز است و راه من بسته است تـــو آرزوی بـــلـــنـــدی و دســـت مـــن کــــوتــاه مــدام پــیـش نـگـــاهــی مـــدام پــیــش نــگــاه چــــه آرزوی مــحــالـی‌اسـت زیــســتــن بــا تــو مـــرا هـمـیــن بـگـذارنـــد یــک ســخـــن بــا تــو